Νόμος για περισσότερη ασφάλεια των εργαζομένων σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης: περισσότερη σταθερότητα, λιγότερη προαιρετικότητα
Η κυβέρνηση εργάζεται για την εισαγωγή του Νόμου για περισσότερη ασφάλεια των εργαζομένων σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ο στόχος αυτού του νόμου είναι σαφής: να προσφέρει στους εργαζόμενους αυτούς περισσότερη σταθερότητα και προστασία. Το νομοσχέδιο βρίσκεται επί του παρόντος υπό εξέταση στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Εάν ο νόμος εγκριθεί, αναμένεται να τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2028.
Για τους οργανισμούς που εργάζονται με ευέλικτη εργασία, αυτή είναι μια εξέλιξη που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από τώρα. Οι προτεινόμενες αλλαγές επηρεάζουν τις μορφές συμβάσεων, τη δυνατότητα απασχόλησης, τις δομές κόστους και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η ευελιξία στον οργανισμό.
Μια σημαντική αλλαγή είναι η προσαρμογή του συστήματος φάσεων. Η Φάση Β, γνωστή και ως φάση 3, συντομεύεται από τρία χρόνια σε δύο χρόνια. Ως αποτέλεσμα, ένας προσωρινά απασχολούμενος μεταβαίνει ταχύτερα στη φάση Γ, δηλαδή στη φάση 4, και καθίσταται νωρίτερα επιλέξιμος για σύμβαση προσωρινής απασχόλησης αορίστου χρόνου.
- Βασική επίγνωση
36 μήνες
Ενδέχεται επίσης να αλλάξει η ρύθμιση της αλυσίδας συμβάσεων.
Επί του παρόντος, οι εργοδότες επιτρέπεται να προσφέρουν τρεις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μετά τις οποίες μπορεί να γίνει επανεκκίνηση ύστερα από ένα μεσοδιάστημα έξι μηνών. Στο νομοσχέδιο, αυτό το μεσοδιάστημα παρατείνεται στους 36 μήνες. Αυτό καθιστά λιγότερο εύκολη την επανεκκίνηση σειρών συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Επιπλέον, η ισότιμη αμοιβή παίζει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο. Με την εισαγωγή της νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας NBBU από την 1η Ιανουαρίου 2026, οι εργαζόμενοι σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης δικαιούνται ένα συνολικό πακέτο όρων απασχόλησης ισοδύναμο με εκείνο των μόνιμων υπαλλήλων σε παρόμοια θέση. Οι όροι απασχόλησης μπορούν να ανταλλάσσονται μεταξύ τους, εφόσον η συνολική αξία παραμένει η ίδια.
Στις 21 Απριλίου 2026, η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε μια τροπολογία που καθιστά δυνατό τον καθορισμό ορισμένων όρων απασχόλησης που πρέπει να είναι πανομοιότυποι. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι διαφορές δεν μπορούν πλέον να αντισταθμίζονται με άλλους όρους απασχόλησης.
Για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και τους οργανισμούς, αυτό σημαίνει ότι η ευέλικτη εργασία μπορεί όλο και λιγότερο να εξετάζεται μεμονωμένα από τη στρατηγική πολιτική προσωπικού. Όποιος αποκτά από τώρα εικόνα για τις μορφές συμβάσεων, τις δομές αμοιβών και τις μελλοντικές ανάγκες σε προσωπικό, αποτρέπει το ενδεχόμενο η νομοθεσία να αποτελέσει αργότερα απλώς μια εκ των υστέρων διόρθωση. Μέσω της γνώσης μας για τις νομικές δυνατότητες, έχουμε βρει τις κατάλληλες λύσεις για τους συνεργάτες μας.
Ηλεκτροκίνηση: από επιλογή κινητικότητας σε στρατηγικό ζήτημα
Η κινητικότητα αλλάζει επίσης χαρακτήρα. Η ηλεκτροκίνηση δεν αποτελεί πλέον μόνο μια βιώσιμη επιλογή, αλλά γίνεται ολοένα και περισσότερο επιχειρηματική αναγκαιότητα. Η κίνηση αυτή επιταχύνεται από το αυξανόμενο κόστος των μεταφορών με ορυκτά καύσιμα και τη νέα νομοθεσία, συμπεριλαμβανομένου του ψευδο-τελικού φόρου και της ευρωπαϊκής οδηγίας για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων.
Για τους οργανισμούς, αυτό σημαίνει ότι η κινητικότητα, τα ακίνητα και η ενεργειακή πολιτική έρχονται πιο κοντά. Οι εταιρείες με περισσότερες από είκοσι θέσεις στάθμευσης υποχρεούνται από το 2025 να υλοποιήσουν υποδομές φόρτισης. Έτσι, η επένδυση σε σταθμούς φόρτισης δεν είναι μόνο λογική, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και απαραίτητη.
Ωστόσο, η υποδομή φόρτισης δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται μόνο ως στοιχείο κόστους. Μέσω των καταχωρίσεων HBE και ERE, η ενέργεια που παρέχεται μέσω των σταθμών φόρτισης μπορεί να καταγράφεται και να αποτελεί αντικείμενο εμπορίας. Αυτό καθιστά δυνατό η φόρτιση να μην είναι μόνο μια διευκόλυνση των εγκαταστάσεων, αλλά και μια πηγή διαρθρωτικών εσόδων.
Τι πρέπει να προσέξουν οι οργανισμοί τώρα
Ο συνδυασμός της νέας νομοθεσίας για την ευέλικτη εργασία και του εξηλεκτρισμού δείχνει ότι η πολιτική για την αγορά εργασίας γίνεται ευρύτερη από απλώς τον προγραμματισμό προσωπικού. Επηρεάζει επίσης την κινητικότητα, τη στέγαση, τη συμμόρφωση, τη βιωσιμότητα και τον έλεγχο του κόστους.
Για τους οργανισμούς που εργάζονται με διεθνείς υπαλλήλους ή ευέλικτη εργασία, αυτή η συνοχή είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι αλλαγές στην ασφάλεια των συμβάσεων, την αμοιβή και τη μεταφορά επηρεάζουν άμεσα την ελκυστικότητα ως εργοδότη, την επιχειρησιακή συνέχεια και το συνολικό κόστος ανά εργαζόμενο.
Όποιος θέλει να κοιτάξει μπροστά, καλό είναι να θέσει ήδη τώρα τρία ερωτήματα:
- Πόσο εξαρτημένος είναι ο οργανισμός μας από προσωρινές και ευέλικτες μορφές συμβάσεων;
- Ποιον αντίκτυπο έχει η ισότιμη αμοιβή στους όρους απασχόλησης και στο κόστος μας;
- Πώς προετοιμάζουμε τις τοποθεσίες μας, τους υπαλλήλους μας και την πολιτική κινητικότητας για την ηλεκτροκίνηση;
Οι οργανισμοί που απαντούν νωρίς σε αυτά τα ερωτήματα αποκτούν μεγαλύτερο έλεγχο. Όχι μόνο στη συμμόρφωση, αλλά και στη θέση τους σε μια αγορά εργασίας όπου η ασφάλεια, η βιωσιμότητα και η καλή εργοδοσία αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη βαρύτητα.
Το να κοιτάζουμε μπροστά απαιτεί συνοχή
Η νομοθεσία και οι εξελίξεις της αγοράς σπάνια έρχονται μεμονωμένα. Ο Νόμος για περισσότερη ασφάλεια των εργαζομένων σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης απαιτεί μια πιο προσεκτική ματιά στις εργασιακές σχέσεις. Η ηλεκτροκίνηση απαιτεί επιλογές στην κινητικότητα, τις υποδομές και το κόστος. Μαζί δείχνουν ότι η μελλοντοστραφής οργάνωση απαιτεί μια ολοκληρωμένη πολιτική.
Όχι να αντιδρούμε όταν η αλλαγή καθίσταται υποχρεωτική, αλλά να κατανοούμε εγκαίρως τι έρχεται. Εκεί βρίσκεται το περιθώριο για τη λήψη καλύτερων επιλογών. Για τους εργαζόμενους, για τους πελάτες και για τον οργανισμό ως σύνολο.
