Wet meer zekerheid flexwerkers: meer stabiliteit, minder vrijblijvendheid
De overheid werkt aan de invoering van de Wet meer zekerheid flexwerkers. Het doel van deze wet is duidelijk: flexwerkers meer stabiliteit en bescherming bieden. Het wetsvoorstel is op dit moment in behandeling bij de Tweede Kamer. Als de wet wordt aangenomen, treedt deze naar verwachting op 1 januari 2028 in werking.
Voor organisaties die werken met flexibele arbeid is dit een ontwikkeling om nu al serieus te nemen. De voorgestelde wijzigingen hebben invloed op contractvormen, inzetbaarheid, kostenstructuren en de manier waarop flexibiliteit in de organisatie wordt ingericht.
Een belangrijke wijziging is de aanpassing van het fasesysteem. Fase B, ook wel fase 3, wordt verkort van drie jaar naar twee jaar. Hierdoor stroomt een uitzendkracht sneller door naar fase C, oftewel fase 4, en komt deze eerder in aanmerking voor een uitzendovereenkomst voor onbepaalde tijd.
- Kerninzicht
36 maanden
Ook de ketenregeling verandert mogelijk.
Op dit moment mogen werkgevers drie tijdelijke contracten aanbieden, waarna na een tussenpoos van zes maanden opnieuw kan worden begonnen. In het wetsvoorstel wordt deze tussenpoos verlengd naar 36 maanden. Daarmee wordt het minder eenvoudig om tijdelijke contractreeksen opnieuw te starten.
Daarnaast speelt gelijkwaardige beloning een steeds grotere rol. Met de invoering van de nieuwe NBBU-cao per 1 januari 2026 hebben flexwerkers recht op een totaalpakket aan arbeidsvoorwaarden dat gelijkwaardig is aan dat van vaste medewerkers in een vergelijkbare functie. Arbeidsvoorwaarden mogen onderling worden uitgeruild, zolang de totale waarde gelijk blijft.
Op 21 april 2026 heeft de Tweede Kamer ingestemd met een amendement dat het mogelijk maakt om bepaalde arbeidsvoorwaarden aan te wijzen die één-op-één gelijk moeten zijn. In die gevallen kunnen verschillen niet langer worden gecompenseerd met andere arbeidsvoorwaarden.
Voor beleidsmakers en organisaties betekent dit dat flexibele arbeid steeds minder los kan worden gezien van strategisch personeelsbeleid. Wie nu al inzicht krijgt in contractvormen, beloningsstructuren en toekomstige personeelsbehoeften, voorkomt dat wetgeving straks vooral een correctie achteraf wordt. Door onze kennis van de juridische mogelijkheden, hebben wij de juiste oplossingen gevonden voor onze partners.
Elektrisch rijden: van mobiliteitskeuze naar strategisch vraagstuk
Ook mobiliteit verandert van karakter. Elektrisch rijden is niet langer alleen een duurzame keuze, maar wordt steeds vaker een bedrijfsmatige noodzaak. De beweging wordt versneld door stijgende kosten van fossiel vervoer en nieuwe wetgeving, waaronder de pseudo-eindheffing en de Europese Energy Performance of Buildings Directive.
Voor organisaties betekent dit dat mobiliteit, vastgoed en energiebeleid dichter bij elkaar komen te liggen. Bedrijven met meer dan twintig parkeerplaatsen zijn sinds 2025 verplicht om laadinfrastructuur te realiseren. Daarmee is investeren in laadpalen niet alleen logisch, maar in veel gevallen ook noodzakelijk.
Toch hoeft laadinfrastructuur niet alleen als kostenpost te worden benaderd. Via HBE- en ERE-registraties kan energie die via laadpalen wordt geleverd worden geregistreerd en verhandeld. Dat maakt het mogelijk om van laden niet alleen een facilitaire voorziening te maken, maar ook een bron van structurele opbrengst.
Waar organisaties nu op moeten letten
De combinatie van nieuwe flexwetgeving en elektrificatie laat zien dat arbeidsmarktbeleid breder wordt dan alleen personeelsplanning. Het raakt ook mobiliteit, huisvesting, compliance, duurzaamheid en kostenbeheersing.
Voor organisaties die werken met internationale medewerkers of flexibele arbeid is die samenhang extra belangrijk. Veranderingen in contractzekerheid, beloning en vervoer hebben direct invloed op aantrekkelijkheid als werkgever, operationele continuïteit en de totale kosten per medewerker.
Wie vooruit wil kijken, doet er goed aan om nu al drie vragen te stellen:
- Hoe afhankelijk is onze organisatie van tijdelijke en flexibele contractvormen?
- Welke impact heeft gelijkwaardige beloning op onze arbeidsvoorwaarden en kostprijs?
- Hoe bereiden we onze locaties, medewerkers en mobiliteitsbeleid voor op elektrisch rijden?
De organisaties die deze vragen vroeg beantwoorden, krijgen meer grip. Niet alleen op compliance, maar ook op hun positie in een arbeidsmarkt waarin zekerheid, duurzaamheid en goed werkgeverschap steeds zwaarder wegen.
Vooruitkijken vraagt om samenhang
Wetgeving en marktontwikkelingen komen zelden geïsoleerd. De Wet meer zekerheid flexwerkers vraagt om een scherpere blik op arbeidsrelaties. Elektrisch rijden vraagt om keuzes in mobiliteit, infrastructuur en kosten. Samen laten ze zien dat toekomstbestendig organiseren vraagt om integraal beleid.
Niet reageren wanneer de verandering verplicht wordt, maar tijdig begrijpen wat eraan komt. Daar ligt de ruimte om betere keuzes te maken. Voor medewerkers, voor opdrachtgevers en voor de organisatie als geheel.
